بیماری مینیر

 

سندروم-مینیر

یکی از شناخته شده ترین بیماری های درگیر کننده سیستم تعادلی واقع در گوش داخلی بیماری مینیر است که از آن تحت عنوان سندروم مینیر نیز نام برده می شود.نام بیماری منییر از پزشک کاشف فرانسوی آن گرفته شده است.

دلایل ژنتیکی و هورمونی بیشترین مواردیست که در ابتلا موثر دانسته می شود و به همین دلیل است که شیوع مینیر در خانم ها بیشتر از آقایان دیده می شود، اما مانند همیشه ویروس ها هم در گروه ایجاد کنندگان زمینه ابتلا نام برده می شوند.
این بیماری در درجات مختلفی ظهور پیدا می کند و از درگیری خفیف تا سرگیجه های شدید بسیار آزار دهنده و مختل کننده زندگی ممکن است فرد را درگیر کند.

علامت اصلی آن سرگیجه است و گاهی همراه با وزوز گوش و کم شنوایی همراه می شود. سرگیجه از چند دقیقه تا چند ساعت طول می کشد اما منگی ممکن است پیش و پس از حملات سرگیجه حتی تا چند روز بعد می تواند وجود داشته باشد. سرگیجه ها به صورت حمله ای اتفاق می افتند بنابراین افراد مبتلا از انجام اموری مانند خلبانی و رانندگی که نیاز به هوشیاری کامل دارند بازداشته می شوند. همچنین این افراد از خدمت در نیروهای نظامی و انتظامی معاف و بازنشسته می شوند. وزوز گوش در صورتیکه وجود داشته باشد مدت طولانی تری با بیمار همراه است اما در طی حملات و به ویژه پیش از شروع حملات سرگیجه افزایش می یابد و می تواند هشدار خوبی برای فرد مبتلا به مینیر باشد.

در صورتیکه فرد دچار کم شنوایی هم شده باشد به معنی درگیری بیشتر گوش داخلی با این بیماریست. کم شنوایی مواج است به این معنی که کم و زیاد می شود و البته درصدی از کم شنوایی همیشه برای فرد باقی می ماند. برای این نوع از کم شنوایی باید با شنوایی شناس مجرب مشورت داشت تا سمعک تجویز شده ، امکان تغییرات لازم را همراه با تغییر اندازه کم شنوایی برای فرد داشته باشد. در طول دوران حملات شنوایی فرد هم کاهش بیشتری دارد اما آنقدر درگیر سرگیجه و مشکلات ناشی از آنست که به کم شنوایی و حتی وزوز توجه ندارد. اما در پایان حملات سرگیجه ای مینیر در یک دوره و برای بازگشت به روال عادی فرد نیاز دارد تا ارتباط بهتری با اطرافیان داشته باشد و کم شنوایی خود باعث افزایش فشار عصبی و زمینه ساز بازگشت حملات نشود.

درمان قطعی برای سندروم مینیر وجود ندارد و بیشتر، علائم آن و به ویژه سرگیجه است که با دارو یا توانبخشی کنترل می شود.

حملات سرگیجه در بیماری مینیر دوره ای است و فاصله بین دوره ها گاهی تا ده سال نیز ممکن است به طول بیانجامد. اما هر دوره ممکن است از یک روز تا سه هفته ادامه پیدا کند، و در طول دوره چندین حمله ناگهانی و غیر منتظره سرگیجه روی دهد.

عامل ایجاد کننده سرگیجه را به هم خوردن تعادل یونی مایعات درون گوش داخلی می دانند بنابراین تغذیه صحیح یکی از عوامل کنترل کننده بیماریست. همچنین به مبتلایان به این بیماری رژیم های غذایی خاصی پیشنهاد می شود(رژیم پر پتاسیم و کم سدیم) توصیه می شود آب و مایعات بسیار بنوشند، نمک نخورند و تحریک کننده هایی مانند الکل ، کافئین و چای غلیظ و فلفل و ادویه جات را تا می توانند کمتر مصرف کنند.

باید از افزایش غلظت مایعات گوش داخلی جلوگیری کرد و تا می توان آنها را رقیق نگه داشت تا بلور های کلسیفیکه شده کمتر در گوش داخلی رسوب کند.

راههای درمانی بیماری مینیر همانطور که پیشتر گفته شد بیشتر درمان علامتی بوده و تلاش در جهت کم کردن قدرت سرگیجه و کوتاه کردن دوره های حملات سرگیجه است. تغذیه مناسب و کنترل شده در کنار دارو درمانی ، توانبخشی سیستم تعادلی و در نهایت گاهی جراحی از راههای کم کردن مشکلات بیماران مبتلا به مینیر است. تجویز سمعک مناسب نیز از راههای کمک به بیمارانی است که کم شنوایی و وزوز گوش هم در آنها دیده می شود.

در موارد بسیار نادر دیده شده که بیماری مینیر تنها در بخش شنوایی گوش داخلی تاثیر گذاشته و علائم سرگیجه ای نداشته است.